همه شهیدان در روز عاشورا به یکدیگر وصیت می کردند که نگذارید به امام گزندی برسد و از او جدا نشوید. آنان حتی هنگام شهادت این قول را از یکدیگر می گرفتند و به همین خاطر در زیارت عاشورا، هنگام ذکر سجده می گوییم: «الذین بذلوا مهجهم دون الحسین «علیه السلام»؛ «آنان (یاوران امام) کسانی بودند که خون قلب شان را به حسین «علیه السلام» بذل کردند و قبل از او شهید شدند.»
در داستان شهدای کربلا هم در زیارت عاشورا فرموده «بذلوا مهجهم دون الحسین». می گویند بذل آن دادنی است که برگشتن برایش وجود ندارد. نمی دهد که بعد چیزی بگیرد. اگر می دهد که چیزی بگیرد بذل نیست. بذل آن است که فقط می دهد. اصلا یادش نیست که بعد چه می شود.
زمانیکه خون کاملا از بدن خارج میشود، لخته خونی در قلب میماند که اعراب به آن مهج میگویند... جمله آخر زیارت عاشورا یعنی یاران امام حسین (ع) نه تنها تا آخرین قطره خون جنگیدند، بلکه مهج خودشان را هم در راه ایشان فدا کردند.
اول حرکتش گفته بود
هر کس میخواهد “مهجه” اش را
در راه ما ببخشد و فدا کند، با ما بیاید.
“مهجه” یعنی خون قلب. خون دل.
لابد کنایه از عمق همراهی و وفاداری است.
بعضی ها قیام کردند و همراه شدند.
خون دلشان را ریختند به پای او.
بعد توی زیارت عاشورا به آن صحابه ی رویایی
با “الَّذِینَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَیْنِ” اشاره می کنیم.
دعا می کنیم که خدا قدم های ما را هم
مثل آنها ثابت و صادق قرار دهد.
از خود سیدالشهدا هم توی زیارت اربعین
با همین لفظ یاد می کنیم؛ وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِیکَ …
یعنی همان حسینی که خون قلبش را در راه تو فدا کرد
همراهیِ شان آسان نیست. باید خون دلت را بگذاری وسط
و همه ی سختی کربلا شاید به همین باشد …